شاعر و فرشته اي با هم دوست شدند. فرشته پري به شاعر داد و شاعر، شعري به فرشته. شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت و فرشته شعر شاعر را زمزمه كرد و دهانش مزه عشق گرفت. خدا گفت: ديگر تمام شد. ديگر زندگي براي هر دوتان دشوار مي شود زيرا شاعري كه بوي آسمان را بشنود، زمين برايش كوچك است و فرشته اي كه مزه عشق را بچشد، آسمان.

 فدای مهربونیات چه مي‌کنی با سرنوشت * دلم برات تنگ شده یود این نامه رو واست نوشت

فدای تو نمی دونی بی تو چه دردی مي‌کشم * حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم

گفتم برات نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست * با این که من خوب مي‌دونم جواب نامه با خداست

می گم شبا ستاره‌ها تا مي‌تونن دعات کنن * نور شونو بدرقه پاکی خنده هات کنن

 مثل ابر های زمستون دلم از گریه پره * شیشه ی نازک دل منتظر تلنگره

 یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم * گرچه در خویش شکستیم صدایی نکنیم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند * طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم

يادمان باشد اگر اين دلمان بي کس ماند * طلب مهر ز هر چشم خماري نکنيم

يادمان باشد که دگر ليلي و مجنوني نيست * به چه قيمت دلمان بهر کسي چاک کنيم

يادمان باشد که در اين بحر دو رنگي و ريا * دگر حتي طلب آب ز دريا نکنيم

يادمان باشد اگر از پس هر شب روزيست * دگر آن روز پي قلب سياهي نرويم

يادمان باشد اگر شمعي و پروانه به يکجا ديديم * طلب سوختن بال و پر کس نکنيم

 مانده ام در کوچه هاي بي کسي * سنگ قبرم را نميسازد کسي

بهترين دوستم مرا از ياد برد * سوختم خاکسترم را باد برد

خدا حا فظ همين حا لا همين حالا كه من تنهام * خدا حا فظ به شرطي كه بفهمي تر شده چشمام

خدا حا فظ كمي غمگين به ياد اونهمه ترديد * به یاد آسمونی که منو از چشم تو مي‌دید

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه که رفتنت ساده ست * نه اينكه مي شه با ور كرد دوباره اخر جا ده ست

خدا حا فظ واسه اينكه نبندي دل به روياها * بدوني بي تو و با تو همينه رسم اين دنيا

خدا حا فظ ... خدا حا فظ

پيداست هنوز شقايق نشدي * زنداني زندان دقايق نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني * يعني که تو هيچوقت عاشق نشدي

 ابر بارنده به دريا مي گفت من نبارم تو کجا دريايي * دردلش خنده کنان درياگفت ابربارنده تو خود از مايئ

این همه خونی که دنیا در دل من مي‌کند * جای من هر کس که باشد ترک دنیا مي‌کند

پرستوها چرا پرواز کرديد؟ * جدايی را شما آغاز کرديد

جدايی بي وفايی قهر و دوری * همه باشند گناه آشنايی

 اگه از تو ننوشتم، فکر نکن سرم شلوغه * توي زندگي يه وقتا، تنهايي رمز عبوره

اگه از چشمات گذشتم، فکر نکن عاشق نبودم * مطمئن باش توي دنيا، دل به تو سپرده بودم

 سوختم باران بزن شايد تو خاموشم کني * شايد امشب سوزش اين زخم‌ها را کم کني

آه باران من سراپاي وجودم آتش است * پس بزن باران بزن شايد تو خاموشم کني

 هرگز اون روز فراموشم نميشه * که با دستای قشنگت روي شيشه

کشيدي عکس یه قلبي و نوشتي * واسه امروز،واسه فردا،تا هميشه

نوشتي که پاکه اون قلب يه رنگت * صفا داره دوتا چشمون قشنگت

نوشتي هميشه با من با وفايي * توي فکر من و در ياد خدايي

تو موندي مثل خورشيدتاکه قلبم جون بگيره * توي شبهام تابيدي تو تا دلم آروم بگيره

وقتی فهمید مي‌خوامش خندید و رفت * التماس را توی چشمام دید و رفت

با همه خوبیهام بی وفا * رنگ غم به زندگیم پاشید و رفت

دیگه دل از همه دنیا سرده * کی میگه گریه دوای درده

بعد از اون چشام دیگه خواب نداره * بس که گریه کردم چشام آب نداره

هر چی من بگم باز تمومی نداره * از غم و غصه هام که حساب نداره

چه کنم ای خدا با دل شکسته * چه کنم با دلی که ز خون نشسته

 غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم * از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم

فرقي نداره بي تو بهار مون با پاييز * نمي بيني که شعرام همه شدن غم انگيز

غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نيست * اينجا ولي آسمون باريدنم بلد نيست

غصه نخور مسافر فداي قلب تنگت * فداي برق ناز اون چشماي قشنگت

غصه نخور مسافر تلخه هواي دوري * من که خودم مي دونم که تو چقدر صبوري

غصه نخور مسافر بازم مي اي به زودي * ما رو بگو چه کرديم از وقتي تو نبودي

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره * زدل تو مي دونم هيچ کس خبر نداره

غصه نخور مسافر رفتيم تو ماه اسفند * بهار تو بر مي گردي چيزي نمنونده بخند

غصه نخورمسافرغصه کار گشانيس * سفر يه امتحانه به جون تو بلا نيس

غصه نخور مسافر تو خود آسموني * در آرزوي روزي که بياي و بموني

يه دختر تنها يه اسمون ترديد * به هر کسي دل بست ازش خيانت ديد

صبر کن عشق زمين گير شود بعد برو * يا دل از ديدن تو سير شود بعد برو

اي کبوتر به کجا ؟ قدر دگر صبر بکن * آسمان پاي پرت پير شود بعد برو

تو اگر گريه کني بغض منم ميشکند * خنده کن عشق غم انگيز شود بعد برو

يک نفر حسرت لبخند تو را ميبارد * صبر کن گريه به زنجير شود بعد برو

خواب ديدي شبي از راه سوارت امد * باش اي مهربان خواب تو تعبير شود بعد برو

گریه کردم اشک بر دلم مرحم نشد * ناله کردم ذره ای از درد هایم کم نشد

 دلم را هيچکس باور نداشت * هيچکس کاري به کار من نداشت

بنويسيد بعد مرگم روي سنگ * با خطوطي نرم و زيبا و قشنگ

او که خوابيده است در اين گور سرد * بودنش را هيچکس باور نکرد

کاش مي‌شد قلب‌ها آباد بود * کینه و غمها به دست باد بود

کاش مي‌شد دل فراموشی نداشت * نم نم باران هم آغوشی نداشت

کاش مي‌شد کاش های زندگی * گم شوند پشت نقاب بندگی

كاش مي شد قلب وسعت مي گرفت * شمع با پروانه الفت مي گرفت

كاش مي شد درپس احساس ما * خنده‌ها ازاشك سبقت مي گرفت

كاش مي شد از الفباي وجود * عين وشين وقاف نشأت مي گرفت

روی دلای آدما هرگز حسابی وا نکن * از در نشد از پنجره زوری خودت رو جا نکن

آدمای شهر ما بازیگرایی قابلن * وقتش بشه یواشکی رو قلب هم پا میذارن

تو قتلگاه آرزو عاشق کشی زرنگیه * شیطونک مغزای ما دلداده دو رنگیه

دلخوشی های الکی وعده های دروغکی * عشقاشونم خلاصه شده تو یک نگاه دزدکی

آدمکای شب زده قلبارو ویرون میکنن * دل ستاره منو از زندگی خون میکنن

ستاره‌ها لحظه‌ها رو با تنهایی رنگ میزنن * به بخت هر ستاره ای آدمکا چنگ میزنن

عمری به عشق پر زدن قفس رو آسون میکنن * پشت سکوت پنجره چه بغضی بارون میکنن

مردمِ سر تا پا کلک رفیق جیب هم میشن * دروغه که تا آخرش همدل و هم قسم میشن

رو دنده حسا دتا زندگی رو مي‌گذرونن * عادت دارن به بد دلی نمی تونن خوب بمونن

قصه روزگار اینه به هیچ کسی وفا نکن * روی دلای آدما هرگز حسابی وا نکن

وقتی که پشتت خالیه یا تکیه گات پوشالیه * حتمی زمینت مي‌زنن امیدتم خیالیه

حدس مي‌زنم شبی مرا جواب مي‌کنی * قصر کوچک دل مرا خراب مي‌کنی

سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای * ولی برای رفتنت عجب شتاب مي‌کنی

و تو به نام دیگری مرا خطاب مي‌کنی* من از کنار پنجره تو را نگاه مي‌کنم

چه ساده در ازای یک نگاه پاک و ماندنی * هزار مرتبه مرا ز خجلت آب مي‌کنی

تو کمتر از غریبه ای مرا حساب مي‌کنی * به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام

و کاش گفته بودی از همان نگاه اولت * که بعد من دوباره دوست انتخاب مي‌کنی

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخك * با صد تا دریا پر عشق و اشتیاق و پولک
یه قلب عاشق با یه حس بی قرار و کوچک * فقط مي‌خواد بهت بگه تولدت مبارک

به روی برگ زندگی دو خط زرد مي‌کشم * و چشم عاشق تو را که گریه کرد مي‌کشم
تو رفتی و بدون تو کسی نگفت با خودش * که من بدون چشم تو چقدر درد مي‌کشم

گفتي كه مرا دوست نداري گله اي نيست * بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست

گفتم كه كمي صبر كن و گوش به من كن * گفتي كه نه بايد بروم حوصله اي نيست

پرواز عجب عادت خوبيست ولي حيف * تو رفتي و دگر اثر از چلچله اي نيست

گفتي كه كمي فكر خودم باشم و آنوقت * جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست

رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت * بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست

بى تودرياى دلم طوفانى است * آسمان چشم من بارانى است

بى تو مرغ آرزوها واميد * در حصار زندگى زندانى است

بى تو ديگر كاخ خوشبختي من * نيست كاخ ،آيينه ويرانى است

بى تو ديگر ياسمن مستى نكرد * زرد گشت ودر پي عريانى است

بى تو من عاشق ترم از روز قبل * اين شگفتى از سر حيراني است

بى تو،طومارغم واندوه ودرد * در سكوت سرد دل مهمانى است

بى تو ديگر زندگى باور نشد * زندگى در بى كسى نادانى است