احساس می کنم اگر شما هم موارد زیر رو بخونید به این احساس می رسید

­ نویسندۀ مشهوری با دوستش قدم می زد که پسرکی به جلو کامیونی در وسط خیابان دوید . نویسنده به سرعت خودش را جلو کامیون انداخت و کودک را نجات داد .

اما پیش از آن که کسی بتواند به خاطر عمل قهرمانانه اش تحسینش کند ، سیلی ای به صورت پسرک زد و گفت :

پسرم ، هرگز فریب ظاهر را نخور . تو را نجات دادم ، فقط برای اینکه نتوانی از مشکلات بزرگسالی ات فرار کنی .

استاد می گوید :

گاهی از نیکی کردن می ترسیم . احساس گناه ما ، همیشه سعی می کند بگوید که با نیکوکاری ، صرفاً می خواهیم دیگران را تحت تأثیر بگذاریم . پذیرفتن این که

سرشتمان نیک است ، دشوار است . اعمال نیکمان را با طعنه و بی تفاوتی می پوشانیم ، انگار نیکی معادل ضعف است .

­ مرد تردست وسط میدان می ایستد ، سه پرتقال بیرون می آورد و بالا و پایین می اندازد . مردم جمع می شوند و از ظرافت و چابکی حرکاتش به شگفت می آیند .

کسی که کنار سرگردان ایستاده می گوید : زندگی کم و بیش همین است . همیشه در هر دستمان پرتقالی داریم و پرتقالی هم در هوا داریم . اما پرتقالی که در

هواست ، خیلی فرق دارد . با توانایی و تجربه بالا انداخته شده ، اما راه خودش را می رود . ما هم مثل این تردست ، رؤیایی را به میان جهان می اندازیم ، اما همیشه

در اختیار ما نیست . گاهی باید بدانی که چطور خودت را در دستان خدا رها کنی و از او بخواهی که در زمان مناسب رؤیایت راه خودش را برود و ، تحقق یافته ،

دوباره به دستان تو باز گردد .

­ مردی در نمایشگاهی گلدان می فروشد . زنی نزدیک می شود و کالاهایش را بررسی می کند . بعضی از گلدان ها بسیار ساده اند و برخی هم تراش های ظریفی

دارند .

زن قیمت گلدان ها را می پرسد . اما با کمال شگفتی می فهمد که قیمت همه شان یکی است .

می پرسد : چه طور می شود گلدان های تراش خورده و ساده به یک قیمت باشند ؟ تراش خورده ها وقت و زحمت بیش تری برده اند !

فروشنده می گوید : من هنرمندم . می توانم پول گلدان را بگیرم ، اما نه پول زیبایشان را . زیبایی رایگان است .

­ یک افسانۀ صحرایی ، از مردی می گوید که می خواست به واحۀ دیگری مهاجرت کند ، و شروع کرد به بار کردن شترش . فرش هایش ، لوازم پخت و پز و

صندوقهای لباسش را بار کرد و حیوان همه را پذیرفت . وقتی می خواستند به راه بیفتند ، مرد پر آب زیبایی را به یاد آورد که پدرش به او داده بود .

پر را برداشت و بر پشت شتر گذاشت . اما با این کار ، جانور زیر بار تاب نیاورد و جان سپرد .

حتماً مرد فکر کرده است : شتر من حتی نتوانست وزن یک پر را تحمل کند .

گاهی ما هم در مورد دیگران همین طور فکر می کنیم . نمی فهمیم که شوخی کوچک ما شاید همان قطره ای بوده یاست که جامی پر از درد و رنج را لبریز کرده .

­ سرگردان در بندر سیدنی است و به پل میان دو بخش شهر می نگرد . در این حین یک استرالیایی به طرفش می آید و از او می خواهد یک آگهی روزنامه را برایش

بخواند . می گوید : حروفش خیلی ریزند . عینکم را در خانه جا گذاشته ام و نمی توانم بخوانم .

سرگردان هم عینک مطالعه اش را نیاورده ، و از مرد عذر خواهی می کند .

مرد می گوید : خوب ، فکر می کنم بهتر است آگهی را فراموش کنم . اما میل دارد گفتگو را ادامه بدهد و می گوید : فقط دید ما دو نفر نیست ، دید خدا هم تار است

. نه این که پیر شده ، بلکه چون خودش این طور می خواهد . این طوری ، وقتی یکی از مقربانش اشتباهی می کند ، درست نمی بیند . و چون دلش نمی خواهد نادیده

قضاوت کند ، او را می بخشد .

می پرسد : خوب ، پس کارهای نیک چه می شود ؟

استرالیایی می خندد : خوب ، خدا هیچ وقت عینکش را در خانه جا نمی گذارد ، و به راهش ادامه می دهد .

­ استاد می گوید :

روح خدا که در ما حضور دارد ، می تواند مثل یک پردۀ سینما توصیف شود . روی پرده حوادث زیادی اتفاق می افتند ، مردم عاشق می شوند ، جدا می شوند ، گنج می

یابند ، و کشورهای دوردست را کشف می کنند .

مهم نیست که چه فیلمی پخش می شود . صحنه همیشه همان است . مهم نیست که اشکی یا خونی ریخته شود ، چون هیچ چیز نمی تواند سفیدی پردۀ سینما را لکه دار

کند .

درست مثل پردۀ سینما ، خدا هم آنجاست ، پشت مشکلات و لذت های زندگی هر کس . وقتی فیلم به پایان برسد ، او را می بینیم .